Scroll To Top
Even geduld.

Ik ben aan het laden.

Categorieën
OK
Selecteer één of meerdere categorieën






















Selecteer één of meerdere categorieën
OK
Appellaties
OK
Selecteer één of meerdere appellaties


































































Selecteer één of meerdere appellaties
OK
Smaakprofielen
OK
Selecteer één of meerdere Smaakprofielen

Rode wijn



Witte wijn



Restzoete wijn



Rosé wijn


Selecteer één of meerdere Smaakprofielen
OK
Domeinen
OK
Selecteer één of meerdere domeinen

































































































































Selecteer één of meerdere domeinen
OK
Druiven
OK
Selecteer één of meerdere druiven








































































































































































































Selecteer één of meerdere druiven
OK
Gerechten
OK
Selecteer één of meerdere gerechten

Vis




Schaal- en schelpdieren









Vlees









Dessert










Aperitief


Bereiding








Selecteer één of meerdere gerechten
OK
Prijsklasse
OK
Bepaal uw prijsklasse:
OK
Bepaal uw prijsklasse:
OK

De zes van Wuyts

Onontbeerlijk voor een geslaagde Vuelta ciclista is het bezit van een wijngids. Ik raad ten stelligste die van het huis La Buena Vida aan.
In ruim twintig jaar Spanje was dat lijvige witte boek mijn zeer gewaardeerde reis- en tafelgenoot (J.Sterckx: dit boek is intussen meer dan 10 jaar oud; de update ervan is te vinden in de teksten van onze website) .Hij raadde overal de betere fles
van de regio aan. Ik ben op die talloze, warme avonden niet één keer teleurgesteld. Logisch ook, la Buena Vida verzamelt op grond
van strenge criteria het beste wijnwerk van Galicië tot de Costa del Sol.

In 2013 liep de Vuelta van stapel aan de Rias Baixas en bleef daar vier dagen rondjes draaien. Aan de grillige inhammen
van Sanxenxo, Vigo en Pontevedra snoof ik Keltische cultuur. Talloze bars spuwden doedelzakmuziek uit, luidruchtige
jongeren dronken Estrella-bier, koppeltjes aten gefrituurde visjes en zeevruchten aan inderhaast gedekte tafeltjes.
Ik kon het niet laten en bestelde een uur voor de uitzending ook een kommetje inktvisjes. Vanzelfsprekend werd er ook gekoerst.
Roche, Moreno en Horner wonnen elk een rit. Bij die laatste haalde ik de schouders op. Een Amerikaan van veertig, het zou een
korte bevlieging zijn. Niet dus. Chris Horner nam alle goedgelovigen bij de neus en won die Vuelta. Ster van die avonden was de
Pazo de Señorans, de droge, fijnzinnige en evenwichtige witte wijn van de almachtige Albariñodruif. Dichter bij een Duitse
top-Riesling kan een Spanjaard niet komen. Geen hout gezien, gestabiliseerd in inox. Pas na vier jaar in de markt.
Ideaal als opener van een eigenzinnig pakket.

Meer naar het binnenland, in Castilla y Leon, landt de naar rust zoekende reiziger in de eigenzinnige Bierzo. Mijn pleisterplek
daar was het overdag indommelende Ponferrada. De stad is gebouwd bij mijnwerksites. Families wonen er nu nog met drie tot
vier generaties onder één dak. Ingeplant tussen bergketens bood de regio vaak zwaar betwiste finales. Garcia Dapena won er in 2008
een rit en werd twee jaar later geklist na gebruik van epo. Wel om te onthouden: de winst de dag erna van Tom Boonen in Zamora.
Ook niet uit te wissen: de splijtende aanval van Kwiatkowski naar de wereldtitel in datzelfde Ponferrada. In het jaar 2014 was dat.
De keuken van de Bierzo mikt op zware vlees-schotels. Daar mag een pittige en zeer aparte rode wijn bij. Wie niet beter weet, zal zweren
dat hij een Pinot Noir met een toets van Syrah drinkt. De Menciadruif, waar oenoloog Raoul Perez wonder-lijke dingen mee doet,
is volkomen inheems. Ik kies voor zijn Valtuille Vino de Villa, 95 percent Mencia, 5 percent Bastardo en Alicante Bouchet.
Heerlijk toemaatjes, die laatste percentjes.

Zelden zoveel vocht gelaten als in Puertollano. 45 graden buiten, een eind boven de vijftig in de com-mentaarcabine.
Het ministadje ten zuiden van Madrid smolt van de hitte. Wie zei ook weer dat over koers praten niet meer dan een prettig spelletje was.
Het zwaarst om dragen was het zicht op een café. Daar vloeide het frisse bier bij emmertjes. Onze mini plastic flesjes water waren na
vijf minuten al gechambreerd. De Colombiaan Duque was het best tegen de hitte bestand. Hij legde een rist uitge-droogde noorderlingen
in de luren. Mijn co en ik dropen na de reportage uit en af. Een halve sloot bier bracht soelaas. In ons hotel in Ciudad Real zorgde een
fantastische witte wijn voor het volledige herstel. Verum, van Las Tinadas. Nooit eerder geproefde, weergaloze smaak. Complex, tikkeltje zilt,
mineralig en elegant. Het zijn oenen die zeggen dat Castilla-La Mancha geen topwijnen biedt. Honderd percent Airen. Ik geef toe, ik had
nooit eerder van die lekkere druif gehoord.

Ik ontmoette Miguel Indurain in Peñafiel. In het centrum van het stadje parkeerde hij zijn auto naast de onze. Hij herkende me en was zijn minzame zelf.
Hij had het over zijn vrouw, zijn kroost en zei dat hij een rustig leventje leidde in de regio Pamplona. We keuvelden nog wat in de schaduw van een monument.
Ik las de naam op de steen onder de buste en schrok me een hoedje. ‘Teofolo Reyes’ stond er in gebeiteld. Rees daar boven ons op de
koning van de Ribera del Duero. Nog bij leven vereeuwigd. Ik nam voor waar aan dat iedere passant Teofilo groette. Als de legende die met zijn
juwelen van wijnen de stad op de wereldkaart zette. Ik vertelde Indurain dat Reyes tot in onze contreien bekendheid genoot. Ik stelde hem voor
samen een glas van zijn Crianza te nuttigen. ‘Dank u, maar liever andere keer. Het is nog een lange weg naar huis.’ Begreep ik. Ik trakteerde
mijn kompanen die avond op een speelse, ronde, verrukkelijke Teofilo Reyes Crianza.

In 2018 liep ik de marathon van Valencia. Dat was een bewuste keuze. Het parcours bij de zee en door de binnenstad was biljartvlak en liet me
toe comfortabel te lopen. Al trof ik het niet met mijn startnummer: 17012. Ik stond in het allerlaatste vak. Naast me blies een struise Duister hoog van de toren.
Dat hij gekomen was om de wereld te verbazen. Dat hij 65 euro betaald had om er de volle zes uur van te genieten. Tot mijn steile verbazing
kreeg ik pas na het startschot in de mot dat hij bloots-voets liep. Abebe Bikila, de Olympische kampioen van 1960 in Rome, achterna. Of deze
Duitse uitgave van de Ethiopiër het einde haalde, weet ik niet. Mijn tempo lag een eind hoger dan het zijne. Zoals bij mijn vijf vorige beurten
was de slotfase onvergetelijk. In staat van euforie liep ik in de laatste kilometer tussen futuristische gebouwen van Ciutat de les Arts i les Ciencies.
Over een helderblauwe loper, godsamme. 3 uur 41 minuten 26 seconden. Van puur geluk liep ik na afloop nog twee kilometer door tot mijn hotel.
Waar ik in de lift wereldtrainer Guus Hiddink ontmoette. Het leven heeft zo van die dagen waar geluk en toeval elkaar omhelzen. Van mijn loopgezellen
kreeg ik de opdracht de wijn bij het avondmaal te kiezen. Een makkie. Alleen het etiket al met op een witte achtergrond uitgespaarde druiventros
zuigt een mens naar de Maduresa. Een betaalbare topper van twee Spaanse en drie Franse variëteiten. Modern en catchy. Streling voor het oog,
lust voor de tong, stevig en compact. Zeker drinken.

Nog een uitstapje, weg van de Vuelta. Naar het fietseiland bij uitstek. Welkom op Mallorca. Waar ik in de Spaanse ronde nooit kwam. De complexe
transfer past wellicht niet in de organisatieplannen. Vraag ik me ook af: is zo’n reizend wielerdorp in de zomermaanden wel welkom op het wellustige eiland?
Sven Nys kent er alle wegen, hellingen en dreigende afdalingen, Andreas Klier woont er, ook Erik Zabel resideerde er. Wie zich ’s winters in
aanvaardbare temperaturen fietsend wil uitleven moet naar Mallorca. U spreekt er gegarandeerd Nederlands. Stilaan doorgesijpeld is het bestaan van een
schitterende wijn. Een staaltje van wijnbouwkunst en geraffineerde marketing. De AN/2 charmeert in alle facetten. Kinderlijk eenvoudig maar aantrekkelijk
etiket, een uitdagende neus, een zeer toegankelijke eerste dronk en een voortzetting die met een breed palet blijft prikkelen. De Anima Negra 2 is dé
referentie van de authentieke Mallorcaanse producten. Interessant: het alcoholper-centage (13,5 % voor jaargang 2018) slaat een mens niet lam.
Gelukkig hij of zij die overeind blijft.

Hasta luego,

Michel

Winkelmandje

Het product is maal toegevoegd aan je winkelmandje.
Verder winkelen Winkelmandje

Winkelmandje

Uw perfecte wijn vinden?

Geef ons 30 seconden van uw tijd en wij helpen u graag.

Ja, help mij mijn ideale wijn te vinden Nee dank u, ik wil graag zelf zoeken
Sluiten

Opgelet!

Deze website maakt gebruik van cookies om uw surfgedrag te verbeteren.
Bepaalde functionaliteiten zijn afhankelijk van deze cookies.
Indien u meer informatie wilt over onze cookie policy kan dat door deze pagina te raadplegen.