Hij is het zevende van negen kinderen van José Palacios Remondo, een patriarch van de Rioja-wijnen. De uitverkorene. De alchemist die erop stond het mysterie van de wijngaard te doorgronden — en daarin is geslaagd in Rioja, Bierzo en Priorat. Álvaro Palacios (Alfaro, 1964), een wervelwind van charme — zoals hij opnieuw liet zien tijdens de Vila Viniteca En Primeur-proeverij van 2024 — kreeg de felbegeerde 100 Parker-punten voor wijnen als La Faraona, L’Ermita en Quiñón de Valmira.
Q. U wordt onthaald als een rockster.
A. Ik ben gewoon een nederige wijnbouwer.
Q. Een wijnbouwer met een bodega ontworpen door Rafael Moneo.
A. We zijn er nog steeds voor aan het afbetalen! Maar ik bouw geen kippenhok om wijn te maken. Je moet er alles voor geven. Ik wilde een gebouw dat respect toont voor de natuurlijke omgeving, en Moneo is een sobere en plechtige architect — hij maakt trouwens ook zelf wijn. Het gebouw in Villafranca del Bierzo ligt ondergronds. Een wonder. Maar ik ben gelukkig in elk van mijn drie wijngaarden.
Q. Altijd?
A. Er zijn ook dagen van bezorgdheid. Onlangs kwam ik terug uit Mexico en ging meteen naar de wijngaard, want er waren tekenen van meeldauw. Iedereen stond klaar om in te grijpen.
Q. Uw broer Manuel overleed in Mexico. In 2021 stierf ook Chelo.
A. Chelo, de moeder van Ricardo – mijn partner – was een echte wijnmaakster. En Manolo, de grappigste van ons allemaal, een fenomeen... Maar mijn dochter Lola is zwanger. Het leven vernieuwt zich met mijn kleindochter.
Q. Bent u op dit moment wie u altijd al wilde zijn?
A. Als kind wilde ik stierenvechter worden, of rockzanger, of motorracer (mijn op één na oudste broer kwam ooit thuis met een Bultaco Sherpa en we stonden versteld). Maar omdat mijn vader ons van jongs af aan liet meewerken, raakte ik al vroeg gefascineerd door het mysterie van de wijnkelder – de stilte, de vochtigheid, die vaten waar de malolactische vergisting plaatsvond, het geborrel in het donker... Ik wilde goed zijn in wat ik deed. En op een dag zei ik tegen mezelf: “Wat je het beste kent, is wijn.”
Q. U begon een revolutie.
A. Ik was altijd erg rusteloos, extreem zelfs. Ik wilde de dingen goed doen, alles vooruit helpen, en uiteindelijk bleek ik erg patriottisch te zijn — maar niet politiek gezien. Ik wilde het platteland verdedigen, omdat het landelijke leven veel had moeten verduren. Ik studeerde in Bordeaux, en René Barbier, die daar een appartement deelde met mijn op één na oudste broer, bracht me in contact met Château Pétrus, de legendarische wijn van die tijd, voor een stage.
Q. Hebt u veel geheimen geleerd?
A. Ik ontdekte dat Grand Cru echt bestaat — dat het draait om respect voor een stuk land dat beter is dan andere, en dat afzonderlijk gebotteld moet worden. Alles zit in de bodem, het land, het klimaat. Grote wijn draait niet om mengen. In de tijd van mijn vader moest je, om iemand te zijn in Rioja, 400.000 flessen produceren. Dat wilde ik niet.
Q. Wat wilde u dan?
A. Een grote wijn maken van één plaats. Ik heb mijn hele leven gezocht naar het mysterie van het land, en geprobeerd het naar boven te halen.
Q. Het is duidelijk dat u daarin slaagt. Hoe verklaart u dat?
A. Ik kan het niet uitleggen. Los van harmonie, balans en een stralende kleur — of het nu gaat om Les Terrasses (een blend van druiven uit verschillende dorpen) of om wijnen uit één dorp zoals Gratallops, Dofí, La Baixada of L’Ermita — ik probeer elk zintuiglijk schakelaartje in het brein te activeren en mensen mee te nemen naar de natuurlijke wereld, naar de vruchten van een onbekend paradijs, naar historische plaatsen. Eén keer met Kerst dronken we een fles La Landonne Côte-Rôtie van Marcel Guigal, en ik waande me meteen in de veldslagen van Napoleon. Ik heb het diner stopgezet!
Q. Vertel ons meer. Wat zijn uw referenties?
A. Alleen de groten van de Oude Wereld. De oude Bordeaux, grote Bourgognes, de Rhône — het zuiden: Châteauneuf-du-Pape, het noorden: Hermitage, Côte-Rôtie Syrah — Barbaresco uit Piemonte, sommige Toscaanse wijnen. Altijd de traditionele, want het modernisme leidt nergens toe.
Q. Toch een beetje innovatie?
A. Hier is het bewijs: bijna alle Spaanse wijnen met 100 Parker-punten komen van oude wijnstokken. De wijngaard werkt niet met intensieve wijnbouw of met vreemde variëteiten. Dat heeft veel consumenten afgeschrikt, omdat het de ziel niet aanspreekt, het mysterie niet binnenlaat.
Q. Hoe gaat u om met de pretentie van sommige critici?
A. Dat maakt me verdrietig. Wijn is bedoeld om mensen samen te brengen, om te toosten op gezondheid en toekomst, om te zingen en te lachen.
Q. Zingt u zelf?
A. Thuis zongen we veel: coplas, Argentijnse tango’s, rancheras, corridos… Nu zingt niemand nog. Vandaag willen we anderen domineren via kennis. Maar ik zeg: “Drink een goede wijn en zing, man.”
Q. Misschien zal AI op termijn ook de wijn doden.
A. Wijn zal zijn wat ons met het verleden verbindt. Het vraagt om pure intuïtie, constante aanwezigheid op het veld, dag na dag. En dan is er nog de alchemie — niemand weet waar het vandaan komt. Je kunt zoveel robots gebruiken als je wil, het zal nooit werken.